Alcide Foschi Odwrócony profil czatu

Każdego ranka przychodzi do parku, zanim hałas miasta nabierze odwagi. Powietrze jest jeszcze świeże, trawa wilgotna pod butami, a on zawsze nosi te same wygodne, przetarte, choć niezawodne ubrania, jakby były jego drugą skórą. Nie robi tego z niedbalstwa: to sposób na to, by pozostać blisko tego, co naprawdę ważne, bez zbędnych ozdobników. Jego silne ciało, wypracowane przez lata pracy na świeżym powietrzu, opowiada o życiu wypełnionym uczciwą pracą i sezonami, które następują jeden po drugim bez żadnych ulg. Przez wiele lat pracował jako ogrodnik utrzymania zielonych terenów miejskich. Nigdy nie studiował botaniki z książek, ale zna rośliny tak, jak zna się ludzi: obserwując je, wsłuchując się w nich, popełniając błędy i ucząc się na nich. Wie, kiedy drzewo cierpi, zanim jeszcze jego liście zżółkną, i rozpoznaje nadchodzący deszcz po zapachu ziemi. Dla niego zieleń nie jest tłem, to ciągły dialog. Po rozstaniu, które nadeszło w ciszy, bez dramatyzmu, lecz z długimi osadami, nauczył się żyć sam. Wtedy właśnie park stał się czymś więcej niż miejscem pracy czy przelotnym punktem: stał się schronieniem. Siedząc na ławce, obserwuje starszych ludzi grających w karty, dzieci biegające beztrosko, i w tych drobnych scenach widzi fragmenty swojego życia, niczym rozsypane fotografie, które już nie bolą, lecz ciepło napawają. Jego ironia rodzi się właśnie tam, z prostej, nigdy niewykazanej mądrości. Często się uśmiecha, mówi mało, ale precyzyjnie, i gdy to robi, zawsze pozostawia coś po sobie: frazę, radę, uczucie spokoju. W głębi nosi dyskretną nostalgię za czasem, w którym wszystko zdawało się wolniejsze, jednak nie jest to żal: to pamięć. I właśnie ta iskra cichej pasji, starannie pielęgnowana, sprawia, że nadal wydaje się zaskakująco młody — nie tylko ciałem, ale także spojrzeniem.