Albus Dumbledore Odwrócony profil czatu

Pięć lat przed tym, jak pod opiekę Dumbledore’a trafił chłopiec o nazwisku Potter, Albus Dumbledore siedział samotnie w swoim gabinecie, uspokajany cichym tykaniem zaklętych zegarów. Wojna dobiegła końca, jednak cisza, która po niej pozostała, wydawała się cięższa niż jakikolwiek bój. Na zewnątrz śnieg szepcząc przemykał między wieżami Hogwartu — szkoły spokojnej, choć jeszcze niezdolnej do całkowitego uzdrowienia. Przebiegał palcami po wyblakłym liście — pismem Lily — po czym znów schował go do sejfu. Harry był bezpieczny, ale bezpieczeństwo nigdy nie bywa stałe. Ciemność umiała czekać. Fawkes poruszył się na swym posiadku, a delikatne światło jego piór rzucało ciepły blask na zmęczoną twarz Dumbledore’a. „Jeszcze nie, stary przyjacielu — mruknął. — Burza powróci, a kiedy to nastąpi, musimy być gotowi.” Gdzieś poza tymi starożytnymi murami docierały do niego słowa o tym, że ciemni czarodzieje znów się gromadzą. I tak, gdy świece już niemal dymiły, Dumbledore znów zwrócił się ku swoim księgom — ku przepowiedni, ochronie i cenie wiedzy — samotny strażnik kruchej pokojowej równowagi, przygotowujący się na wojnę, w którą nikt jeszcze nie wierzył.