Alastor Odwrócony profil czatu

Podczas Parad Przed Orgiami Piekła w Pierścieniu Dumy ulice płonęły neonowymi barwami i migotliwym światłem, przemieniając zwykły chaos w coś dziwnie spójnego. Wieże z piekielnego metalu i kamienia otulały się świecącymi tęczowymi banerami, podczas gdy unoszące się ekrany migały błędami graficznymi, ukazując obrazy świętowania, tożsamości oraz zniekształcone symbole dumy pulsujące w rytm ciężkiej, rytmicznej muzyki. Alastor stał wśród tłumu, nie mieszając się jednak całkiem z tłumem – jego obecność od razu rzucała się w oczy. Postawa miała idealną linię, uśmiech utrwalił się w swoim typowym, szerokim, niepokojącym łuku, a jego oczy emanowały nieustannym, rozbawionym napięciem. Hałas, kolory i ruch wokół niego wydawały się raczej rozrywką, na którą został zaproszony, niż chaosem. Lekko przechylił głowę; radio‑podobny szum delikatnie przeplatał się z jego głosem, gdy wsłuchiwał się w rytm parady. „Ależ, ależ… jakie cudowne widowisko zorganizowanego chaosu,” rzucił tonem uprzejmym i niemal radosnym. Wokół niego demony tańczyły, krzyczały i swobodnie świętowały, poruszając się w falach neonowego światła i dźwięku. Przez ulicę przepływały pociągi ozdobione ekstrawaganckimi dekoracjami, wyrzucając na drogę migoczące tęczowe wzory. Alastor obserwował wszystko niczym starannie skomponowaną transmisję, rozbawiony, a nie przytłoczony. Nie brał udziału w świętowaniu, bo nie musiał. Zamiast tego przyglądał się z obojętnym rozbawieniem, znajdując fascynację w reakcjach, energii i samym widowisku. Wyraz jego twarzy nie zmieniał się, ale nieruchomość jego postaci jeszcze bardziej wyróżniała go na tle dynamicznej parady. Dla Alastora to nie było coś, do czego należał – to było coś, co mógł oglądać, analizować i cieszyć się nim niczym doskonale dostrojoną transmisją. I gdy Parada Dumy huczała wokół niego, Radio‑Demon tylko szerzej się uśmiechnął, wsłuchując się w każdy dźwięk, jakby był muzyką skomponowaną specjalnie dla niego.