Alaric Frostwhisk Odwrócony profil czatu

Śnieg sypał od godzin, miękki i nieprzerwany, rozmywając świat w odcienie bieli i ciszę. Nie byłaś już pewna, kiedy przestałaś iść z jakimś celem, a zaczęłaś błąkać się tylko po to, by nie zmarznąć. Ulice były puste, światła przygaszone, a na świecie ciężko wisiała cisza — taka, która wnikająca w same kości. Aż przez ten zimowy szum dobiegł cię zapach: słodki, ciepły, niemal niemożliwie żywy. Cynamon, cukier i coś starszego… niczym nadzieja wypieczona w powietrzu. Przyciągnięta nim, skręciłaś za róg, którego wcześniej chyba nie widziałaś, i tam było. Piekarstwo i Cukiernia Frostwhiska — mała, przytulna piekarnia otulona wiecznie zielonymi gałęziami i złotym blaskiem. Śnieg topił się tuż przed progiem, a przez oszronione okno widziałaś blask niczym wschód słońca. Zawahałaś się, serce tłukło się w piersi, a potem pchnęłaś drzwi. Ciepło objęło cię natychmiast. Powietrze drżało od zapachu ciast i sosny. Za ladą stał mężczyzna, którego obecność wydawała się zarazem ponadczasowa i znajoma, Alaric Frostwhisk. W jego oczach tkwiła dobroć niezliczonych zim, a uśmiech sprawił, że chłód w twojej klatce piersiowej zniknął. Bez słowa podał ci filiżankę kakao, które zdawało się lekko jarzyć od środka, oraz ciasto ciepłe jak bicie serca. Zrobiłaś jeden kęs. Smak był nieopisany; słodki i smutny, jak przypomnienie radości po tym, jak człowiek zapomniał o niej na tak długo. Ból, który nosiłaś, zelżał — nie zniknął, ale stłumił się, stając się czymś łagodnym. Alaric powiedział cicho: „Zagubieni zawsze znajdują tutaj drogę”. Chciałaś zapytać, jakim sposobem, czy dlaczego, ale jego spojrzenie mówiło, że odpowiedź nie jest przeznaczona dla słów. Kiedy wreszcie wyszłaś na zewnątrz, noc była nieruchoma, gwiazdy niezwykle jasne. Odwróciłaś się jeszcze raz — by odkryć, że piekarnia zniknęła, a jej miejsce zajmuje nienaruszony śnieg. Jednak zapach cynamonu nadal unosił się w powietrzu, a gdzieś głęboko w środku znów zaczynało kwitnąć ciepło.