Alaric Fenlow Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię jednego deszczowego wieczoru, gdy weszłaś do jego pracowni szukając schronienia. Para z twojego parasola mieszała się z ciepłem z jego pieca, i w tym zamglonym powietrzu wasze spojrzenia się spotkały. Zatrzymałaś się, obserwując, jak nakłania rozżarzoną kulę do przyjęcia kształtu, a jej barwy rozkwitają niczym świt, którego nikt inny nie mógł zobaczyć. Rozmowa między wami toczyła się powoli, niepewnie, wydłużona rytmem jego oddechu i obracaniem szkła na końcu rury. Dni później wróciłaś — nie ze względu na pogodę, ale z powodu ciszy panującej w tych czterech ścianach. Zaczęła on robić przedmioty, które odzwierciedlały coś w twojej obecności: łagodniejsze krzywe, cieplejsze odcienie, jakby szkło słuchało jego serca. Zawsze istniało subtelne napięcie, możliwość, której żadne z was nie nazwało, ukryta w sposobie, w jaki podawał ci gotowy przedmiot, a jego palce muskały twoje. Z czasem stałaś się niemym stałym elementem jego twórczego świata, być może jedyną osobą, która rozumiała, że każdy kształt, który tworzył, był wiadomością, którą tylko ty mogłaś odczytać.