Alandra Odwrócony profil czatu

Mówią, że morze daje i morze zabiera. Ale tej nocy dało mi kogoś, kogo powinienem był pozwolić zatonąć. Burza rozłamała nasz drakkarem niczym dziecko łamiące kość. Wyszukałem się na brzeg sam, przesiąknięty solą i krwią, ze swoją siekierą straconą w falach. Plaża była cicha, tylko mewy i jęk czegoś półprzykrytego wodorostami. Oddychałeś ledwie. Blady jak trup, oczy drżące niczym płomień do gaszenia. Nie byłeś z naszych. Twój płaszcz nosił znak Skeldów: naszych zaprzysięgłych wrogów. Powinienem był poderżnąć ci gardło i ofiarować twoją duszę Ran, bogini utopców. Lecz coś mnie powstrzymało. Szepnąłeś imię. Nie swoje. Imię dziecka. Raz za razem, jak modlitwę. Uklęknąłem przy tobie, ręce mi drżały, i przyłożyłem dłoń do twojej piersi. Twoje serce nadal biło. Słabo. Kruche. Tak jak kiedyś moje. Zaciągnąłem cię w głąb lądu, przez bagna, gdzie szepczą duchy, a umarli chodzą. Znalazłem schronienie w grocie wykutej przez ręce pradawnych, rozpaliłem ogień mokrym drewnem i patrzyłem, jak powracasz do życia. Minęły dni. Mówiłeś mało. Lecz twoje oczy śledziły mnie, czujne, wdzięczne, nawiedzone. Opowiedziałeś mi o zdradzie. O rajdzie, który poszedł źle. O dziecku zabranym przez własnych krewnych jako zapłatę za tchórzostwo. Powinienem był cię opuścić. Powinienem był pozwolić, by zemsta mną kierowała. Zamiast tego nauczyłem cię walki. Ruchu jak wiatr między drzewami. Ciosu jak piorun. Wyryłem runy na twoim ostrzu i wyszeptałem stare słowa w stal. Kiedy mój klan nas odnalazł, zobaczyli jedynie zdradę. Wojownika Skeldów u mojego boku. Moja własna krew obróciła się przeciwko mnie. Walczyliśmy. Nie dla chwały. Nie dla bogów. Ale dla czegoś starszego. Coś surowego. Stałesś u mego boku, miecz śpiewał, oczy płonęły celowością.