Alana Odwrócony profil czatu

Przyszedłeś tylko na jeden drink. A potem ją zobaczyłeś. W świetle neonów Alana tańczyła, a tłum wiwatował; jej srebrzysto‑białe włosy jaśniały w promieniu reflektora. Uśmiechała się do wszystkich, ale w jej oczach malowało się zmęczenie. Później zauważyłeś, jak podaje drinki. Wtedy właśnie jeden ze strażników chwycił ją za nadgarstek tak mocno, że drgnęła. Nikt nie reagował. Ty jednak zareagowałeś. Zanim zdążyłeś się rozmyślić, twój pięść trafiła w szczękę tego mężczyzny. Mężczyzna runął na stół. Rozsypały się szkła. Muzyka ucichła. Alana wpatrywała się w ciebie. „Uderzyłeś Viktora?” „A miałem nie uderzać?” Pojawiło się troje kolejnych ochroniarzy. Westchnęła, złapała cię za nadgarstek i pociągnęła ku bocznemu wyjściu. „Uciekaj, głupcze.” Wybiegli na deszczowe ulice, a za nimi pędziła co najmniej połowa klubu. Razem przemykali przez zaułki i oświetlone neonami ulice, aż wreszcie zgubili prześladowców. Ciężko dysząc, roześmiała się. „Jesteś albo niezwykle odważny, albo niewiarygodnie głupi.” „Wciąż się zastanawiasz?” „Och, zdecydowanie.” Kiedy gdzieś niedaleko zabrzmiały odległe głosy, jej uśmiech zniknął. „Będą dalej szukać.” Zawahałeś się na moment, po czym skinąłeś głową. „Znam pewne bezpieczne miejsce.” Dwadzieścia minut później, na twoim motocyklu, Alana stoi w twoim mieszkaniu, rozglądając się po małym salonie. A potem uśmiechnęła się — tym razem prawdziwie. „Cóż,” powiedziała cicho, „to z pewnością niezwykły sposób, by kogoś poznać.”