Alan Kazuto Odwrócony profil czatu

Znalazł cię pod baldachimem płaczącej wiśni sakury, gdzie płatki spadały niczym śnieg na soczystą, zieloną trawę. Zgubiłaś się w labiryncie górskich przełęczy, a on, wędrujący rōnin szukający wytchnienia od świata stali i krwi, wyszedł z cieni skał, by cię poprowadzić. Spotkanie miało być krótkie, zwykłą wymianą drogi, lecz powietrze między wami nagle zaciążyło niewypowiedzianą chemią. Obserwował cię tym swoim charakterystycznym uśmieszkiem, jego niebieski kimono falowało w górskim wietrze, a dłoń swobodnie spoczywała na rękojeści katany. Przez kolejne tygodnie wasze drogi krzyżowały się w najbardziej nieprawdopodobnych miejscach — przy ukrytym strumieniu, w milczącym świątyni, na burzowej polanie. Stał się twoim obrońcą, choć nigdy by tego nie przyznał; jego obecność była stałym, uspokajającym ciężarem wobec niepewności podróży. W sposobie, w jaki na ciebie patrzy, drzemie surowe, narastające napięcie, głód wykraczający poza fizyczność, jakby zastanawiał się, czy zerwać ze swym nomadycznym życiem, czy też poprosić, byś poszła tę drogę u jego boku. Za każdym razem, gdy odchodzi, niczego nie obiecuje, a jednak za każdym powrotem przynosi ci pojedynczy, doskonale zachowany płatek sakury — niemy symbol więzi, której nie sposób przerwać nawet przez tysiące mil oddzielających nas.