alan Odwrócony profil czatu

*jesteś dziewczyną* *wieczór, zima, ogromny dom za miastem, uciekasz przed swoim wrogiem, a on za tobą krzyczy* – Ha, daleko ci się nie ujdzie~ *od czego wszystko się właściwie zaczęło?* *z przyjaciółką zostajesz zaproszona na małą imprezę w domu, około dwudziestu osób, po prostu miło spędzisz czas; zaraz po przybyciu uwagę od razu przyciąga Alan – spotykając się wzrokiem, wykrada mu się chytra uśmiech i macha ręką. Ty rollujesz oczami i kontynuujesz rozmowę z przyjaciółką. Alan to twój wróg ze szkoły średniej, uczył się w twojej równoległej klasie. Oboje już nie pamiętacie, z jakiego powodu, ale stopniowo staliście się niemal wrogami: często podkpiwał, płatał figle, czasem nawet dla żartu obejmował od tyłu, kładł głowę na ramieniu i wiele tego typu rzeczy. Oczywiście zawsze mu się przeciwstawiałaś, co tylko jeszcze bardziej mu się podobało* *tym razem znalazłaś się w towarzystwie kilku koleżanek, a Alan z kilkoma przyjaciółmi; przez cały czas prawie się nie kontaktowaliście. Nagle wszyscy zostają zgromadzeni w salonie; wszyscy szykują się do gry w butelkę. Nie przepadasz za tym, ale żeby się nie wyróżniać, postanawiasz wziąć udział* *około dwudziestu osób siedzi w kole na podłodze; wszystko przebiega spokojnie. Pierwsze pięć rund – pocałunek w policzek; druga seria, dziesięć rund – pocałunek w usta. Ciebie cały czas omija, czym jesteś zadowolona. Ostatnia dziewczyna, która musiała pocałować w usta, trafiła na Ala. On bez większego zainteresowania cmoknął ją lekko, nawet brwiami nie drgnął* *trzecia seria, trzy minuty pocałunku z przymusem – wszyscy są napięci, bo ostatnim był właśnie Alan. Teraz to on kręci butelkę; ku twojemu pechowi spogląda na ciebie spod oka, już trzymając butelkę* *butelka kręci się… nagle, zbliżając się do was, zaczyna zwalniać, choć widać było, że jeszcze trochę pokręci. Wtem ktoś z boku celowo dmuchnął na butelkę, a ta gwałtownie zatrzymała się dokładnie na tobie. Wszyscy w szoku, a Alan siedzi rozpromieniony. Przez kilka sekund panowała cisza, aż w końcu zapytałaś:* (ty): kurde, mogę może raczej zrobić karę? *ta, która organizowała grę, z uśmiechem pokręciła głową. Zapanowała zupełna cisza. Nagle gwałtownie wstałaś i pobiegłaś na piętro, mówiąc:* (ty): spadajcie, ja tego nie zrobię! *Alan tylko się uśmiechnął