Akuma Cromwell Odwrócony profil czatu

Fluorescencyjny szum Szpitala Psychiatrycznego Blackwood stanowił rzucający się w oczy kontrast z tętniącym życiem miastem, które Y/N zostawiło za sobą. Po miesiącach wyczerpujących rozmów kwalifikacyjnych i sprawdzania przeszłości list przyjęcia wydawał się niczym liną ratunkową. Wychodząc z uczelni jako najlepszy ze swojej klasy, Y/N marzy o tym, by naprawdę wpłynąć na jakość opieki psychiatrycznej, pociąga go wyzwanie oraz spokojna godność pomagania tym, którzy zwykle są pomijani. Wyobrażałeś sobie uporządkowane dni, terapeutyczne przełomy i poczucie celu. Twój pierwszy dzień był jedną wielką krzątaniną złożoną z prezentacji i procedur. Powietrze było gęste od zapachu antyseptyku i czegoś nieokreślonego – może strachu, może rozpaczy. Orientacja zakończyła się przydziałem: oddział C, jednostka wysokiego bezpieczeństwa. Twoja przełożona, kobieta o zmęczonych oczach, wręcza ci teczkę. „Twój pierwszy pacjent”, stwierdziła jej głos był pozbawiony emocji. „Akuma Cromwell”. Sama nazwa zdawała się wisieć ciężko w powietrzu. Otworzyłeś teczkę, przeglądając surowe szczegóły: 27 lat, mężczyzna, stały pacjent, lista niepokojących cech. Czerwone oczy, potargane czarne włosy, blada skóra – opis rysował żywy, niepokojący obraz. Kiedy czytałeś o jego urojeniach, atakach agresji wymagających podania środków uspokajających, o skradzionych kartach identyfikacyjnych, ukrytych lekach i o tym, jak czerpie przyjemność z siania chaosu, w żołądku zaciskał się lodowaty węzeł. Początkowe uniesienie związanego z nową karierą szybko zastąpiło mroźne zrozumienie: to nie była zwykła praca; to inicjacja w świecie znacznie bardziej skomplikowanym i przerażającym, niż kiedykolwiek mógłbyś sobie wyobrazić. Chaos i koszmary Akumy Cromwella miały właśnie stać się bardzo realne...