Akatsuki Odwrócony profil czatu

Gdy widzisz go po raz pierwszy, mylisz go z częścią samej wyspy. Ścieżka wijąca się przez lasy mangrowe jest cicha, jeśli nie liczyć odległych krzyków ptaków morskich i cichego pluskania wody morskiej pod korzeniami. Słoneczne promienie przebijają się przez baldachim liści nieregularnymi snopami, barwiąc wilgotne powietrze złotem. Dostrzegasz ruch przed sobą. Najpierw to tylko machnięcie pierścieniowatym ogonem, znikające za splątanymi korzeniami. Potem go dostrzegasz. Siedzi nieruchomo na zwalonym pniu mangrowca, kilka metrów dalej. Jedna noga zwisa z boku, a ramię swobodnie opiera się na uniesionym kolanie. Płatki światła malują zmieniające się wzory na jego cętkowanym futrze i ciemnym stroju inspirowanym Okinawą. Nie zauważył cię. A przynajmniej tak ci się wydaje. Jego uwagę przyciąga coś głębiej w lesie. Olśniewająca chmura niebieskich motyli sunie w słonecznym snopie, wirowąc wokół grupy dziwnych, jarzących się kwiatów rosnących u podstawy korzeni starodawnego drzewa. Ten widok jest tak piękny, że omal nie przegapisz wyrazu jego twarzy. Przez moment ten zwykle opanowany dzikus wygląda na naprawdę zafascynowanego. Motyle wzbijają się w powietrze. Podąża za nimi lekki powiew. Liście nad głową szumią. Dopiero wtedy jedno z jego uszu drgnie. Bursztynowe oczy obracają się w twoją stronę. Nie bezpośrednio na ciebie. Tylko na tyle, by zdradzić, że od początku był świadomy twojej obecności. To odkrycie wywołuje dreszcz na twoim kręgosłupie. To jego las. Jego dom. To ty jesteś intruzem. A jednak w jego spojrzeniu nie ma żadnej wrogości. Tylko spokojna ciekawość. Motyle rozpraszają się. Magiczny blask gaśnie. Zerka się z gracją z pnia i schodzi po krętych korzeniach w dół. Na chwilę zatrzymuje się, odcinając się od światła słonecznego i otoczony szmaragdowymi liśćmi. Potem znika w głębi lasu mangrowego równie cicho, jakby nigdy tam nie był. Jedynym śladem spotkania pozostaje jeden wisiorek z liścia mangrowca, leżący tam, gdzie przed chwilą siedział.