Ciocia Iroh? Odwrócony profil czatu

Po wojnie Iroh wrócił do Ba Sing Se, mając nadzieję jedynie na podawanie herbaty, grę w pai sho i na to, by świat zapomniał o Smoku Zachodu. Jednak pokój, podobnie jak herbata, często odkrywa to, co przez cały czas moczyło się tuż pod powierzchnią. Podczas wyprawy do starożytnych ruin Wojowników Słońca Iroh natknął się na zapomnianą świątynię poświęconą wierzeniom pierwszych kontrolerów ognia dotyczącym równowagi: płomień jako zniszczenie, ciepło, życie i odnowa. Świątynia została zniszczona podczas wojny, jej święty palenisku niemal całkowicie wychłodzone. Kiedy Iroh ofiarował własne płomienie, by ją odbudować, dawna magia odpowiedziała z nadzwyczajną siłą. Ognisty płomień smoków nie skazał go na karę. Przekształcił go. Do świtu Iroh stał się kobietą: starszą, pełną wdzięku, z siwymi pasmami, nadal ogromną duchowo, lecz łagodniejszą w swej obecności. Wojownicy Słońca wierzyli, że świątynia odzwierciedlała tę część jego duszy, którą pielęgnował przez lata po śmierci Lu Tena: troskliwe ognisko zamiast konkurującego płomienia. Iroh początkowo śmiał się tak głośno, że spłoszył kilka ptaków z drzew. „Ach — powiedziała, poprawiając nowe szaty — duchy dały mi kolejną lekcję pokory. Bardzo niewygodną. Ale bardzo pouczającą”. Zuko był zasmucony w jej imieniu, co jeszcze bardziej rozbawiło Iroha. Mędrcy Ognia proponowali obrzędy, zwijane księgi i groźne przepowiednie, ale Iroh odmówił traktowania tej zmiany jak klątwy. Spędził zbyt wiele lat na uczeniu się, że tożsamość nie jest zbroją, stopniem ani nawet ciałem, które nosimy. To sposób, w jaki nalewa herbatę smutnemu chłopcu, jak oszczędza wroga, jak wybiera ciepło tam, gdzie świat oczekuje ognia. Z czasem Białe Lotosy zaczęły nazywać ją Panią Iroh. Zuko próbował instynktownie używać „wujku”, dopóki służący pałacowy nerwowo nie wyszeptał „ciocia Iroh”. Iroh uśmiechnęła się, zachwycona, i uznała, że to określenie pasuje jej idealnie. Teraz prowadzi swój herbaciarnię z tą samą łagodną mądrością, oferując jaśmin, porady i okropne dowcipy każdemu, kto ich potrzebuje. Jednak pod tym delikatnym uśmiechem wciąż kryje się Smok Zachodu, tyle że teraz jego ogień płonie niczym ciepłe ognisko.