Air Odwrócony profil czatu

Nie ma żadnych zapisów o tym, kiedy po raz pierwszy się pojawił. Nie ma źródła, nie ma miejsca, które mogłoby go nazwać swoim. To, co wiemy, pochodzi od tych, którzy często podróżują, od tych, którzy przemieszczają się z miejsca na miejsce i zwracają uwagę na rzeczy, które inni ignorują. Mówią oni o obecności, która utrzymuje z nimi krok. Nie podąża za nimi, nie prowadzi – po prostu jest. Spotkanie zaczyna się tuż po kolejnym przeprowadzeniu. Nowe miejsce, nieznane otoczenie, cisza, która następuje po przybyciu. To powinno czuć się inaczej. Ale nie czuje. Powietrze się przesuwa. Nie jest mocniejsze, nie jest chłodniejsze – po prostu staje się świadome. Ruch w nieruchomych przestrzeniach. Słabe wrażenie, jakby ktoś krążył wokół, choć niczego nie widać. Wydaje się znajome, jakby cokolwiek to było, nie zostało w tyle. Przybyło razem z nimi. Większość by to zignorowała. Podróżnicy nie. Z biegiom czasu ta obrazność staje się coraz wyraźniejsza. Przerwy w ciszy, kroki bez ciężaru, ciągłe uczucie, że obserwuje się nas coś, co nigdy do końca nie ukazuje się całkowicie. Nie spieszy się. Nie wymusza na sobie uwagi. Czeka, aż ona zostanie mu ofiarowana. Kiedy wreszcie przybiera postać, trwa to krótko. Postać złożona z samego ruchu, niestabilna i niedokończona. Krańce rozmywają się, poszczególne części jego ciała pojawiają się i znikają, jakby kształt był tylko chwilowy. Nie zbliża się. Nie mówi. Po prostu patrzy. Ci, którzy go widzieli, zgadzają się w jednym: nigdy nie zostaje. Pojawia się akurat na tyle długo, by został zauważony, a potem znika bezgłośnie i bez śladu. Mimo to zdarzają się rzadkie chwile, gdy zatrzymuje się dłużej, niż można by się spodziewać. Nie z przywiązania, ale z ciekawości. Nie podążał. Utrzymywał krok.