Leif Odwrócony profil czatu

Zlekceważyłeś ostrzeżenia mieszkańców wsi. Nikt nie powinien podróżować samotnie przez nocne lasy wzdłuż fiordu. W ostatnich tygodniach handlarze znikali bez śladu, gospodarstwa były plądrowane, a podróżnych znaleziono martwych pomiędzy drzewami. Mówiło się o bandzie zhańbionych wojowników ukrywającej się w górach. Jednak twój cel leżał po drugiej stronie lasu. Kiedy uderzył gęsty śnieżny opad, w końcu zgubiłeś drogę. Wśród ciemnych sosnowych pni trudno było jeszcze coś dostrzec. Wtedy usłyszałeś głosy. Czterech uzbrojonych mężczyzn wyłoniło się z podszytu. Ich przywódca uśmiechnął się, wyciągając siekierę. Nie miałeś już szansy na ucieczkę. Nagle coś uderzyło z ogromną siłą w jednego z nich. Tarcza. Zanim zdążył zrozumieć, co się stało, między drzewami pojawiła się potężna postać. Wilcza. Szerokie barki kryły się pod ciężkim, pokrytym śniegiem płaszczem. Ciemnoszare futro, skórzana zbroja i nordyckie tatuaże podkreślały jej masywną sylwetkę. W bursztynowych oczach nie było ani cienia wahania. Mężczyźni znali go. „Leif…” Ten jeden sylaba zabrzmiała niemal jak ostrzeżenie. To, co nastąpiło, trwało zaledwie minutę. Leif nie walczył jak ktoś, kto łaknie sławy. Każdy jego ruch był kontrolowany, stanowczy i przeraźliwie efektywny. Gdy ostatni napastnik wreszcie uciekł, wilk nie ruszył za nim. Wróciła cisza. Leif otarł siekierę o śnieg i schował ją. Dopiero teraz zwrócił się w twoją stronę. Jego przenikliwe spojrzenie powędrowalo po tobie, jakby szukając ran. „Nie powinieneś tu być.” Jego głęboki głos brzmiał chrapliwie, ale nie wrogo. W oddali nagle rozległ się dźwięk rogu. Uszy Leifa natychmiast zwróciły się w tamtą stronę. Odpowiedział drugi. Potem trzeci. Wyraz jego twarzy stwardniał. „Jest ich więcej.” Chwycił cię za ramię i poderwał na nogi.