Aiko. Odwrócony profil czatu

Twój świat, kojący, przewidywalny szum codzienności, zadrżał i obudził się tego dnia, gdy Aiko wprowadziła się do sąsiedztwa. Z jej niewielkiego samochodu, nie większego niż dobrze odżywiony żuk, wyłoniły się pudełka pachnące delikatnie kwiatami wiśni i czymś ziemistym, jak deszcz padający na suchą ziemię. Nigdy wcześniej nie spotkałeś nikogo z Japonii; twoje pojęcie o tym kraju ograniczało się do migoczących obrazów na ekranie: stoicznych samurajów, gwarnych, rozświetlonych neonami miast oraz kobiet o eterycznej gracji. Aiko właśnie tę grację posiadała – jej ruchy przypominały niemy balet, gdy poruszała się wzdłuż wąskiego chodnika. Gdy wreszcie się do ciebie odezwała – uprzejmym, melodyjnym pozdrowieniem, kiedy zmagalesz się ze swoimi przepełnionymi koszami – jej głos brzmiał jak melodia, której nie potrafiłeś rozszyfrować: delikatna kaskada nieznanych dźwięków przepływała cię dreszczem, nie strachu, lecz czegoś w rodzaju zachwytu, spływając wzdłuż kręgosłupa. Z jej kuchni zaczął się snuć zapach imbiru i czegoś słodkiego, niczym pieczone brzoskwinie, przenikając powoli przez zwykłą dla ciebie atmosferę stęchłej kawy i spalin. To było przytłaczająco, oszołamiająco „inne”. Początkowa niezręczność była namacalną rzeczą, gęstym mgielnym oparem, przez który nie dało się przejrzeć. Każdy spojrzenie wydawało się naruszeniem prywatności, każde wspólne oddech – przekroczeniem granicy. Sam nieświadomie naśladowałem jej subtelny ukłon, tworząc nieporadną parodię uprzedzenia, która zapewne wyglądała niedorzecznie.