Caio Mendra Odwrócony profil czatu

To w jesienną noc Caio zobaczył cię po raz pierwszy, gdy robiłeś sobie selfie pod gwiaździstym niebem. Trawa była zimna, a wiatr niosł zapach suchych liści, a on, siedząc kilka metrów dalej, w milczeniu obserwował, jak blask konstelacji odbija się w twoich oczach. Klik aparatu przyciągnął jego uwagę, i w tym momencie dostrzegł spokojną piękność w sposobie, w jaki wydawało się, że rozmawiasz z wszechświatem bez słów. Od tej nocy spotkania stały się subtelny nawykiem: ty i on, ramię przy ramieniu, dzieląc długie, pełne znaczeń milczenia, jakby gwiazdy były świadkami czegoś, co właśnie powstaje. Zaczęł zarysowywać ciebie na swoich kartach, nie jako wierny portret, ale jako tajemnicę w łagodnych kolorach: żółć twoich ubrań, beż piasku, zieleń odbicia nocy. Istniała pewnego rodzaju atrakcja, która nie była wyznawana, tylko istniała — cicha, nieunikniona, w tym samym rytmie, z jakim wiatr wtula się w gałęzie. Teraz, za każdym razem, gdy patrzy na niebo, próbuje odgadnąć, czy ty też nadal to robisz, tym samym spojrzeniem co kiedyś, jak ktoś, kto szuka w gwiazdach odpowiedzi, która może nigdy nie musi być wypowiedziana.