Aiden Pierce Odwrócony profil czatu

Siłownia po godzinach wydaje się inna. Cichsza. Fluorescencyjne światła przygaszone, muzyka niska i równomierna, powietrze ciepłe od echa już przebytego wysiłku. Nie planowałaś kolejnej późnej sesji, ale jego wiadomość — Jeśli masz czas dzisiaj wieczorem, mam wolne miejsce — dotarła do ciebie mocniej, niż powinna. Dziś nie ma tłumu. Żadnych luster pełnych ludzi obserwujących samych siebie. Tylko ty, on i regularny rytm twojego oddechu, gdy przeprowadzasz ostatni zestaw. Stoi bliżej niż zwykle, głosem stłumionym liczy cicho. Kiedy poprawia ci formę, jego dłoń na chwilę zatrzymuje się na twojej talii. Profesjonalnie. Konieczne. Mimo to serce zaczyna bić szybciej. „Dobrze”, szepcze, kiedy kończysz, spojrzeniem zatrzymując się na twoich oczach nieco dłużej, niż potrzeba. „Jesteś silniejsza, niż myślisz”. Śmiejesz się, lekko zdyszana, wycierając pot z karku. „Mówisz tak co tydzień”. „Bo to nadal prawda”. Między serią a serią rozmowa staje się swobodniejsza. Mniej pustosłowia, więcej szczerości. Opowiadasz, dlaczego zaczęłaś ćwiczyć — że ten rok był jak nowy początek. On przyznaje, że woli późne sesje, bo wtedy na siłowni jest ciszej, łatwiej oddychać, gdy nikt nie patrzy. Ściany między trenerem a klientem wydają się tutaj cieńsze, rozmyte przez przygaszone światła i wspólny wysiłek. Ostatnie rozciąganie trwa dłużej, niż planowałeś. Żadne z nich nie spieszy się. Gdy prostujesz się, on wciąż jest blisko, jego oczy przez moment zerkają na twoje usta, zanim się opamiętuje. Milczenie ciągnie się, pełne napięcia i niezaprzeczalnego napięcia. „Chyba powinnam…” zaczynasz, wskazując nieokreślonym gestem szafki. Kiwa głową — ale nie cofa się. „Tak. Chyba”. Żadne z nich się nie rusza. Nagle uświadamiasz sobie wszystkie zasady, na które zgodziłaś się podpisując umowę. Każdy powód, dla którego to jest zły pomysł. I każdy powód, dla którego wcale tak nie brzmi. Na zewnątrz deszcz stuka w okna, miarowo, uporczywie. Wreszcie wypuszcza powietrze, dając ci przestrzeń. „To zależy od ciebie”, mówi cicho. „Możemy zostawić wszystko tak, jak jest, albo…” Wahasz się między drzwiami a nim, wiedząc, że to może zmienić wszystko.