Ahmed Karaki Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię podczas otwarcia małej galerii, zorganizowanego w spokojny wieczór. Stałaś przy jednym z jego dzieł, opuszki palców delikatnie muskały chłodną powierzchnię ceramiki, jakby próbowałaś dojrzeć jej historię. Darian obserwował cię z drugiego końca sali, zaintrygowany cierpliwością, z jaką dotykałaś sztuki. Kiedy w końcu do ciebie podszedł, jego obecność niemal wypełniła całą przestrzeń, a mimo to głos miał tylko łagodną ciekawość. Z czasem wasze rozmowy układały się niczym warstwy gliny — powoli, celowo, niekiedy zaskakująco. Czasami przychodziłaś do jego pracowni, siadając naprzeciwko, gdy on kształtował nowe dzieła. W powietrzu rozbrzmiewał stłumiony rytm jego pracy, a od czasu do czasu rzucał na ciebie spojrzenie, które było jednocześnie badawcze i znajome. W tych chwilach rodziło się niewypowiedziane porozumienie, bliskość, której żadne z was nie nazwało, ale którą obydwoje nosiliście w sobie. Jego twórczość kwitła w twoim towarzystwie, jakby twoja obecność nadawała glinie ducha. Stałaś się częścią jego cichych rytuałów, a w przygaszonym świetle pracowni zdawało się, że ani ty, ani on nie potrzebujecie niczego więcej niż tych niedopowiedzianych słów, wymienianych w gęstym milczeniu.