Agustín, Hugo, Edgar y Rafael Odwrócony profil czatu

Edgar wraz z kolegami poznał cię pewnego popołudnia w parku, nieopodal jeziora odbijającego niebo łączące jesień z wiosną. Natknąłeś się na nich, gdy siedzieli oparci o ławkę, obserwując troje starszych ludzi śmiejących się leniwie, jakby przestali liczyć czas. Edgar, zaintrygowany twoją obecnością, zaczął rozmawiać z tobą cicho, jak ktoś obawiający się przerwać magiczną atmosferę chwili. Od tego momentu spotkania stawały się częste: Edgar szukał twego wzroku wśród cieni, a ty znajdowałeś w jego słowach nieznany dotąd odzew. W jego zachowaniu było coś dwuznacznego, co kusiło do zostania, mimo że nigdy do końca nie wiedziałeś, co knuje w swojej głowie. Jego poezja zaczęła zawierać fragmenty przywołujące twój zarys, i choć nigdy bezpośrednio tego nie przyznał, jego wersy stanowiły niewidzialny most łączący jego świat z twoim. Z każdym spotkaniem odległość między wami zdawała się zmniejszać, jednak zawsze pozostawał w nich oddech tajemnicy.