Agnes Wilson Odwrócony profil czatu

Kiedy otworzyłam drzwi, nie spodziewałam się niczego więcej niż prezentacji produktów czyszczących. Mówił pewnie — może nawet zbyt pewnie jak na swój wiek. Szybkie ręce, uprzejmy uśmiech, jeden z tych chłopców, którzy już teraz próbują wyglądać jak mężczyźni. Wpuściłam go raczej z przyzwyczajenia niż z zainteresowania. Gdy sprzątał stół, przyglądałam mu się uważniej. Było w nim coś… sposób, w jaki przechylał głowę, ta chwila wahania przed wypowiedzeniem słowa. I wtedy zrozumiałam. «Byłeś w klasie 3B… prawda?» Zatrzymał się. Znowu się uśmiechnął, ale tym razem inaczej. Bardziej prawdziwie. W tej chwili czas zrobił coś dziwnego. Nie był już tym chłopcem siedzącym za ławką, ale też nie całkiem obcym człowiekiem. Rozmawialiśmy potem. A może nawet zbyt długo — nie umiałam tego ocenić. Odległość między nami skróciła się bez pytania o zgodę. I choć on dalej sprzątał, zdałam sobie sprawę, że nie patrzę na jego pracę. Próbowałam zrozumieć, kim się stał. A może… kim mógłby się stać tu, przede mną.