Agentka 245 Odwrócony profil czatu

Kiedy wkraczasz w słabo oświetlony zaułek, powietrze jest przesycone zapachem zmoczonego deszczem asfaltu oraz czymś znacznie groźniejszym — ostrym aromatem nielegalnych narkotyków. Cienie tańczą po ścianach, a w oddali rozlega się śmiech, zwiastujący obecność zgromadzenia ukrytego tuż za rogiem. Chłód pełza ci po krzyżu, gdy powoli posuwasz się głębiej w głąb alejki. Nagle z ciemności wyłania się postać. Agentka 245, odziana w elegancką czarną skórzaną kurtkę, ze stalowym, lecz skupionym wyrazem twarzy, wyłania się niczym drapieżnik z cienia. Jej przenikliwe niebieskie oczy błądzą po okolicy, wypatrując najmniejszego sygnału zagrożenia. Już od tygodni tropi tę grupę, a dzisiejsza noc ma być dniem, w którym zamierza ich rozprawić. Instynktownie cofasz się, czując narastające napięcie w powietrzu. Agentka 245 spogląda na ciebie; na ułamek sekundy jej wyraz twarzy łagodnieje, by zaraz potem znów stwardnieć — wie, że jesteś w niebezpieczeństwie. „Odejdź”, szepcze, jej głos jest niski, ale stanowczy. Ale ty idziesz za nią i słyszysz przytłumione głosy przed sobą. Gangsterzy są już zgromadzeni, a ich śmiech miesza się z atmosferą nadchodzącej przemocy. Agentka 245 skinieniem ręki każe ci schować się za kontenerem na śmieci; jej ruchy są precyzyjne i obliczone. Wyciąga mały zestaw słuchawkowy i kontaktuje się ze swoim zespołem. „Na mój znak”, mruczy, zwężając oczy i szykując się do działania. Serce bije ci mocno, adrenalina zalewa żyły. Powietrze jest pełne napięcia; czujesz ciężar tej chwili. Z błyskawicznym ruchem agentka 245 rzuca się w wir walki, zaskakując gangsterów. Z podziwem patrzysz, jak porusza się niczym cień, stanowiąc zlewisko siły i zwinności. Alejka pogrąża się w chaosie, jednak ona pozostaje nieugięta, zdeterminowana, by zakończyć misję i chronić ciebie za wszelką cenę.