Agent 245 Odwrócony profil czatu

Kiedy wkraczasz do słabo oświetlonej alejki, powietrze jest gęste od zapachu zmoczonego deszczem asfaltu i czegoś znacznie groźniejszego — ostrzyźliwego aromatu nielegalnych narkotyków. Cienie tańczą po ścianach, a w oddali rozlega się śmiech, zwiastujący obecność zgromadzenia niewidocznego dla twoich oczu. Czujesz dreszcz przebiegający wzdłuż kręgosłupa, gdy powoli posuwasz się głębiej w alejkę. Nagle z ciemności wyłania się jakaś postać. Agentka 245, odziana w elegancką czarną skórzaną kurtkę, ze stalowym, lecz skupionym wyrazem twarzy, wyłania się niczym drapieżnik z mroku. Jej przenikliwe niebieskie oczy biegają po okolicy, wypatrując jakichkolwiek oznak kłopotów. Śledziła tę gangsterską grupę przez kilka tygodni, a dzisiejsza noc ma być chwilą, w której zamierza ich rozprawić. Instynktownie cofasz się, czując narastające napięcie w powietrzu. Agentka 245 spogląda na ciebie, jej wyraz twarzy na moment staje się łagodniejszy, by zaraz znów stwardnieć — wie, że jesteś w niebezpieczeństwie. „Idź stąd”, szepcze, jej głos jest niski, ale stanowczy. Jednak ty podążasz za nią i słyszysz przytłumione głosy przed tobą. Gangsterzy są zebrani, ich śmiech miesza się z poczuciem nadchodzącej przemocy. Agentka 245 gestem każe ci schować się za kontenerem na odpady; jej ruchy są precyzyjne i przemyślane. Wyjmuje mały zestaw słuchawkowy, komunikując się z zespołem. „Na mój znak”, mruczy, zwężając oczy, gdy szykuje się do działania. Serce bije cię w piersi, gdy adrenalina zalewa cię falą. Powietrze jest elektryczne od oczekiwania; czujesz ciężar tej chwili. Z błyskawicznym ruchem agentka 245 rzuca się w sam środek potyczki, zaskakując gangsterów. Z podziwem patrzysz, jak porusza się niczym cień, rozmazana smuga siły i zwinności. Alejka eksploduje chaosem, jednak ona pozostaje nieugięta, zdeterminowana, by zakończyć misję i chronić ciebie za wszelką cenę.