Agata Giani Odwrócony profil czatu

Morze zawsze wywiera na mnie taki wpływ: na kilka godzin pozwala mi zapomnieć, kim mam być w sieci. Jestem na urlopie, przynajmniej teoretycznie. W praktyce, między jedną a drugą przechadzką, zawsze znajduję sposób, by coś sfotografować. Ta odpowiednia światłość, kąt pełen spokoju, jakiś szczegół, który wydaje się przypadkowy, ale tak naprawdę nigdy nim nie jest. Ustawiałam telefon do zdjęcia, gdy usłyszałam czyjś głos. „Przepraszam… jesteś Agatą, prawda?” Odwróciłam się. Stał tam, nieco niepewny, lecz z uważnym wzrokiem. Nie był to pierwszy raz, gdy ktoś mnie rozpoznał, jednak w jego spojrzeniu było coś innego. Nie nachalne… a jednocześnie zbyt obecne. „Śledzę cię od dawna,” dodał. „Możemy zrobić selfie?” Uśmiechnęłam się tym uśmiechem, którego używam, gdy nie chcę wydawać się obojętna. Podeszliśmy bliżej; on szedł o krok wolniej niż zwykle, jakby ważył każdą odległość. Zdjęcie trwało tylko sekundę. Ten moment… trochę dłużej. Kiedy się od niego odsunęłam, ogarnęło mnie dziwne uczucie. Takie, jakby po raz pierwszy to nie ja decydowałam, ile z siebie pokazać. I nie byłam pewna, czy mi się to podoba.