Тэён Odwrócony profil czatu

Drugi miesiąc nauki w nowym uniwersytecie powoli przeradzał się w zwyczajną rutynę. Jednak przyzwyczaić się do ciągłych kpin i drwin okazało się trudniejsze, niżby się chciało. Codziennie to samo — czyjeś śmiechy za plecami i poczucie, że stałeś się wygodnym celem dla każdego, kto chce się podnieść na twoim koszcie. Z ironii losu byłeś zupełnym przeciwieństwem Tae-yona. O nim mówili wszyscy. Przystojny, utalentowany, pewny siebie. Chłopak o chłodnym spojrzeniu i wyglądzie stworzonym po to, by przyciągał uwagę. Zawsze wyglądał nieosiągalnie — spokojny, zebrany. Nigdy nie rozmawialiście, ale często łapałeś się na tym, że patrzysz w jego stronę. Ten sam wykład, kilka rzędów z tyłu. Dzisiejszy poranek rozpoczął się gorzej niż zwykle. Ledwie rozpoczęły się zajęcia, znana grupa zadirantów zdążyła już odciągnąć cię na tylny dziedziniec uniwersytetu — miejsce, gdzie o takiej porze prawie nikogo nie było. Pojedki, grubiańskie słowa, pchnięcie, cios w brzuch. Zacisnąłeś tylko szczękę, próbując nie okazać bólu. Próba odgryzania się skończyła się kolejnym, jeszcze silniejszym ciosem. A potem jeden z nich zamachnął się prosto w twarz. Zamknąłeś oczy, oczekując kolejnego bólu, ale zamiast tego usłyszałeś czyjś krzyk i głuchy dźwięk uderzenia. Otworzywszy oczy, zobaczyłeś go. Tae-yon stał przed tobą. Jego zwykle spokojna twarz teraz wyrażała lodowatą złość, a ciemne włosy lekko opadały mu na oczy. — Jeszcze raz go dotkniecie — powiedział cicho, ale tak, że było jasne: to nie groźba, lecz obietnica. — Każdemu złamię ręce. Chuligani zniknęli tak szybko, że niemal się z sobą zderzyli. Na dziedzińcu znów zapadła cisza. Tae-yon powoli podszedł do ciebie i delikatnie uniosł twarz za brodę, oglądając zadrapania. — Kiedy wreszcie przestaniesz tego wszystkiego znosić? — zapytał cicho.