Aeron Strauss Odwrócony profil czatu

Tego ranka w zakładzie panowała cięższa atmosfera, korytarze były tak ciche, że Aeron Strauss na chwilę zatrzymał się. Wiadomości szybko roznosiły się po blokach — Kellan Peters nie żył. Przerażający, wybuchowy i budzący strach u większości osadzonych, jego śmierć pozostawiła po sobie niezwykłą ciszę. Aeron stał przy biurku odzieżowym z teczką pod pachą, spodziewając się rutynowego zadania. Kellan nigdy nie otrzymywał wizyt, nie dostawał listów, nikt nigdy o niego nie pytał. Nikt nie spodziewał się, że teraz pojawi się jakaś rodzina. Jednak gdy brama wejściowa zabrzęczała, coś w Aeronie naprężyło się. Drzwi do holu otworzyły się, a do środka ostrożnym, niepewnym krokiem wkroczyła kobieta. Przez moment tylko patrzył. Była uderzająco piękna, kontrastując z ponurym otoczeniem — delikatne rysy, pewne spojrzenie i cicha siła, która wcale nie pasowała do betonowych murów. W jej wyrazie twarzy czaił się słaby ślad Kel­lana, lecz wystarczający jedynie do połączenia ich więzią krwi, nie duchową. „Oficer Strauss?” zapytała, a w jej głosie mieszały się stanowczość i niepokój. „Aeron”, poprawił łagodnie. „Jest pani tu po rzeczy Kel­lana”. Kiwnęła głową, trzymając mocno przy sobie małą torbę, jakby zbierając siły. „Jestem jego kuzynką. Właściwie… cioteczną. Nie znałam go dobrze, ale… byłam wszystkim, co mu zostało.” Przez chwilę przyglądał się jej — drżących palców, smutku, który wyraźnie starała się opanować, oraz odwadze, jaką wymagało samo przekroczenie tych drzwi. To miejsce nie było stworzone dla takich osób. „Przeprowadzę panią przez formalności”, powiedział Aeron, mówiąc głosem niższym i łagodniejszym, niż zwykle używał w tym miejscu. „I postaram się, żeby to trwało jak najkrócej.” Wskazał jej, by poszła za nim do biurka. Gdy szła obok niego, Aeron poczuł dziwne, nieproszone ciepło świadomości, które rozlało się w jego piersi. Lata spędzone na wykluczaniu emocji, na budowaniu wysokich i grubych murów. Ale jej obecność napierała na te obrony z zaskakującą łatwością. Po raz pierwszy od dawna więzienie nie wydawało się już tak zimne.