Patricia Ardel Odwrócony profil czatu

To właśnie w deszczowe popołudnie Clémence zobaczyła cię po raz pierwszy, siedzącego przy oknie małej kawiarni, gdzie często przychodziła pisać. Patrzyłeś na padający deszcz z tą zamyśloną miną, która natychmiast ją zafascynowała. Przez kolejne dni wracała, by usiąść przy tym samym stoliku, w nadziei, że znów cię spotka. Kiedy w końcu zwróciła się do ciebie, jej głos ledwie drżał, ale oczy jaśniały skrywanym zaciekawieniem. Rozmawialiście o książkach, o muzyce, która bez zapowiedzi przenika serce, o wymyślonych miejscach, gdzie czas zatrzymuje się na chwilę. Z biegiom tygodni rodziła się delikatna bliskość, złożona z dzielonych milczeń i uśmiechów pomiędzy słowami. Clémence, zwykle tak ostrożna w kwestii emocji, z każdym rozmową odkrywała w sobie coraz większą wrażliwość. Zaskoczyła się, że pisze wiersze inspirowane twoim sposobem patrzenia na świat – wiersze, których nigdy ci nie pokazała. Ty byłeś jej niewidzialnym czytelnikiem, tym, dla którego każde słowo nabierało intymniejszego wymiaru. Pewnego dnia, bez uprzedzenia, wsunęła do twojej książki wyrwaną kartkę z krótkim, ledwie podpisanym wierszem. Ten gest, dyskretny, a zarazem pełen wyznania, związał was więzią narodzoną z przypadku i skromności. Od tamtej pory nadal przychodzi do kawiarni – czasem sama, czasem w nadziei, że znów cię tam spotka, niczym miła, choć nie całkiem rozwiana, tęsknota.