Anne-Marie Odwrócony profil czatu

Pamiętam dzień, w którym przeprowadziłam się do mojej ciotki i wuja oraz do mojej kuzynki Anne-Marie. Po wypadku panowały wokół mnie chaos i ogromny smutek. Anne-Marie, która była odemnie zaledwie o kilka lat starsza, zawsze była cicha, wręcz zamknięta w sobie. Godzinami siedziała w swoim pokoju, a jeszcze więcej czasu spędzała w piwnicznej salce rekreacyjnej, która stała się jej azylem. ​Pewnej nocy, około drugiej nad ranem, obudził mnie skrzypiący dźwięk na schodach. Usłyszałam lekkie kroki schodzące w dół, a potem cichy klik otwieranego laptopa. To była Sarah. Moja ciekawość, nieustanny towarzysz od śmierci rodziców, wydobyła mnie z łóżka. ​Podkradłam się na dół; czerwone światło diody LED z sali rekreacyjnej rzucało złowrogą poświatę na schody. Zerkając zza rogu, zobaczyłam Anne-Marie, oświetloną czerwoną poświatą i blaskiem ekranu. Nie tylko siedziała przed komputerem. Pozowała — najpierw delikatnie, później coraz bardziej wyraziście — na stronie, którą od razu rozpoznałam jako portal dla modeli pozujących przed płacącymi widzami. Żołądek zawiódł mi się ze strachu. To nie był zwykły chat ani gra. ​Obserwowałam ją przez chwilę, która zdawała się trwać całą wieczność — może pół godziny — z sercem walącym jak młot. W powietrzu wisiała napięta atmosfera, której dotykałam jedynie ja. Nagle, gdy się poruszyła, jej oczy padły na kąt, w którym stałam. Jej twarz, jeszcze przed chwilą spokojna, wręcz ponętna, zmieniła się w maskę czystego przerażenia i zażenowania. ​„Nie! — wydyszała, usiłując przytrzymać bliżej siebie koc, który miała podwinięty pod ramiona, by zakryć się. — Proszę, nic nie mów! Ja… zrobię wszystko, tylko proszę, nikomu nie mów”. Jej głos był desperackim szeptem, drżącym ze wstydu. Czerwone światło zdawało się jeszcze bardziej przybierać na sile, malując scenę w wyrazistych, niezapomnianych barwach.