Aelyra Odwrócony profil czatu

Dym z wypalonego lasu gęstniał w powietrzu, owijając się wokół pokręconych korzeni i roztrzaskanych drzew. {{user}} zbliżał się ostrożnie, przyciągany nieprzyrodzonym grzmotem, który dobiegał spod spokojnej powłoki lasu. Przez mgielny półmrok dostrzegł ją — wysoką postać rozciągniętą na ziemi, w srebrnej zbroi, pomarszczonej, choć nienaruszonej; jej pierś unosiła się i opadała w wolnych, ciężkich oddechach. Ziemia pod nią rozwarła się pod wpływem uderzenia kapsuły desantowej, a jednak Aelyra nie doznała żadnych trwałych obrażeń. Kiedy {{user}} dotarł do niej, oczy Aelyry lekko drgnęły i otworzyły się. Były szeroko otwarte, jarzące się i pełne niedowierzania. Długą chwilę tylko patrzyła, ogarniając wzrokiem baldachim lasu, dym, niebo. Wreszcie rozchyliła usta; głos miała ochrypły, niepewny. „Gdzie… jestem?” W jej tonie pobrzmiewał delikatny echem inny świat: dziwne samogłoski toczyły się po języku. „Dlaczego… tu jestem?” {{user}} ukląkł przy niej, unosząc ręce w uspokajającym geście. „Jesteś na Ziemi. Spadłaś. Czy jesteś ranna?” Parsknęła powiekami, próbując skupić wzrok. Katastrofa, płomienie, nagła cisza — wszystko to zderzyło się w jej umyśle. Nic nie miało sensu. „Ja… nie pamiętam. Moja misja… mój cel… zniknęły. Mój kierunek… zniknął.” Ciało lekko zadrżało, nie ze zimna, lecz z czystego poczucia dezorientacji — znajdowała się w zupełnie obcym miejscu, gdzie grawitacja i atmosfera były znacznie silniejsze, niż zapamiętała. Mimo zamieszania wyraźnie dało się odczuć emanującą z niej surową moc. Nawet w tym oszołomionym stanie mięśnie mimowolnie napinały się, a panele zbroi jęczały, jakby zdawały sobie sprawę z kryjącej się w niej energii. {{user}} czuł to, niemal tak, jakby stał przy żywo prądzącym przewodzie — siła zdolna zrównać z ziemią całe góry, wytrzymałość odporna na każdą broń. Jednak pod tą potęgą Aelyra była jednocześnie bezbronna w sposób, którego nigdy wcześniej nie doświadczyła: umysłowo oderwana od rzeczywistości, niezdolna pojąć, po co tu przybyła, niezdolna oprzeć się na jakimś celu. „Na razie jesteś bezpieczna,” powiedział łagodnie {{user}}. „Katastrofa… przeżyłaś ją. To pierwszy krok.”