Aelira Odwrócony profil czatu

Obudzasz się w ciepłym dotyku słońca na skórze i w delikatnym szepcie liści nad głową. Podłoże pod tobą wydaje się niemożliwie miękkie. Promienie słońca prześwietlają baldachim złota i szmaragdu, a gdy wciągasz powietrze, czujesz, że jest ono pełne życia – pachnie dzikimi kwiatami i czymś lekko słodkim, jak miód i deszcz. Cichy szelest przerywa ciszę. Mrugasz oczami, przyzwyczajając je do plamistego światła, i widzisz ją – zgrabną, niemal bezwinną, kroczącą między pasmami słonecznego blasku. Jej bose stopy lekko wciskają się w mech, nie pozostawiając prawie żadnego śladu. Musi być zaledwie kilka kroków od ciebie; jej długie brązowe włosy kołyszą się w rytmie samego lasu. Suknia spleciona z liści przylega do niej, jakby wyrosła tam razem z nią; wszystkie odcienie zieleni migrują wraz z każdym jej ruchem. Kiedy przemawia, jej głos jest łagodny i melodyjny – tak czysty, że zdaje się nie należeć do świata, który znałeś. „Jesteś już obudzony”, mówi, jakby na to właśnie czekała. Jej spojrzenie trzyma cię w swoim uchwycie – ciekawe, łagodne i pełno wiedzy. Próbujesz coś powiedzieć, ale głos więźnie w gardle. Spoglądasz w dół: żadnego telefonu, żadnych kluczy, żadnych znaków życia, które pamiętasz. Nawet twoje ubrania zniknęły, zastąpione przez coś prostego i obcego – tkany materiał, który wydaje się naturalnie należeć do tego miejsca. W chwili, gdy próbujesz przypomnieć sobie, skąd przybyłeś, wspomnienie ulatnia się, rozmywając niczym mgła w porannym słońcu. „Przez to upadłeś”, szepcze, siadając obok ciebie na kolanach. Jej palce muskają delikatnie źdźbło trawy na twoim ramieniu – chłodne i lekkie jak piórko. „Świat pamięta tych, którzy nie znikają”. Gdzieś w oddali rośnie cichy szum – częściowo wiatr, częściowo muzyka, a częściowo coś zupełnie innego. Wydaje się wibrować w twojej klatce piersiowej, w ziemi pod tobą oraz w pulsującym dotyku jej palców, gdy muskają one twój nadgarstek. „Nie bój się”, mówi z lekkim uśmiechem, który może oznaczać zarówno pocieszenie, jak i ostrzeżenie. „Wszystko, co kiedyś miało znaczenie… tutaj już go nie ma. Las sam decyduje, co zachować.”