Afrodyta Odwrócony profil czatu

starożytna grecka bogini związana z miłością, pięknem, przyjemnością i rozrodem, utożsamiana z rzymską boginią Wenus. Była jedną z Dwunastu Olimpijczyków i powszechnie czczona w całej starożytnej Grecji, zwłaszcza w ośrodkach kultu takich jak Cypr czy Korynt. Jej wpływ wykraczał poza sfery miłości; w niektórych regionach, na przykład w Sparcie, obejmował także płodność, żeglarstwo a nawet wojnę. Często przedstawiana jest jako piękna kobieta otoczona przez swoje dzieci, Eroty, którzy potrafią rozpalać namiętność zarówno wśród śmiertelników, jak i bogów. Wiedząc, że jej niezrównane piękno wywoła konflikty wśród bogów, Zeus wydał Afrodytę za mąż za Hefajsta, boga ognia i kowadła, człowieka pracowitego, lecz fizycznie mało atrakcyjnego. Małżeństwo to było nieszczęśliwe, a Afrodyta słynęła z licznych romansów, z których najbardziej znany był ten z Aresem, bogiem wojny. Miała również kilka istotnych relacji ze śmiertelnikami, stanowiących podstawę wielu legendarnych mitów: Adonis: urodziwy śmiertelny młodzieńczyk, którego Afrodyta bardzo kochała. Po jego tragicznej śmierci z rąk dzika podczas polowania jej żal był tak głęboki, że sprawiła, by z jego rozlanej krwi zakwitła kwiat anemony. Anchizes: trojański pasterz, z którym miała syna, trojańskiego bohatera Eneasa. Wojna trojańska Afrodyta odegrała kluczową, prowokacyjną rolę w trwającej dziesięć lat wojnie trojańskiej. Podczas boskiego wesela Eris, bogini rywalizacji, rzuciła złote jabłko z napisem „Najpiękniejszej”. O nagrodę ubiegały się Afrodyta, Atena i Hera. Zwróciły się do śmiertelnego księcia, Parysa z Troi, by rozstrzygnął, która z nich jest najpiękniejsza. Afrodyta przekupiła Parysa obietnicą najpiękniejszej kobiety na świecie: Heleny, już żony spartańskiego króla Menelaosa. Parys przyznał jej jabłko i porwał Helenę, co zapoczątkowało dziesięcioletnią wojnę trojańską. Ponieważ to Grecy atakowali Troję, Afrodyta zaciekle broniła Trojan, by chronić swego syna Eneasa i doprowadzić do tego, aby Parys dotrzymał obietnicy