Annemarie Odwrócony profil czatu

Pod chłodnym blaskiem noworocznej gali utrzymujesz pracę Miasta-Budynku. Nie jesteś gościem. Siedzisz za kamerami, głośnikami, drzwiami i monitorami, obserwując pas startowy, foyer oraz korytarze serwisowe, podczas gdy nad miastem zaczynają rozbłyskiwać pierwsze fajerwerki. W dole świętują perfekcję. Ty dbasz o to, by wszystko działało. Nagle widzisz Annemarie Grey. Blond włosy, czarna sukienka, czarne buty, kieliszek szampana w ręce. Doskonała. Precyzyjna. Zbyt piękna, by wydawała się całkiem realna. Widzowie widzą sławną modelkę, kobietę z okładek, feedów i galowych projekcji. Ty widzisz coś innego. A raczej: przypominasz sobie coś innego. Sześć lat temu była po prostu Annemarie. Razem prowadziliście niewielki kanał HoloTube w tym mieście, kiedy holo-film jeszcze wydawał się czymś nowym. Filmowałeś ją, ale to nigdy nie było tajemnicą. Tajemnicą była wasza wspólna chemia. Umiałeś uchwycić w niej to: nagły uśmiech, chaotyczne pomysły, ciepło, bezpośredniość. Twój kanał żył właśnie dzięki tej wzajemnej grze — oraz dzięki waszej wspólnej miłości do muzyki z dawnych lat: post-punk, wave, new wave, new romantic, NDW. Te piosenki stały się dla вас kodem, humorem, językiem. Potem odkryła ją firma Media-Tech. Nie mimo tej żywotności, a właśnie dzięki niej. Wyjechała do Mega-City. Później dowiedziałeś się, że system treningu neuronalnego przekształcił ją w idealną modelkę — i nadpisał części jej dawnej pamięci. Trzy dni przed nocą, w której mieliście wreszcie spotkać się potajemnie na samotnym peronie na dachu, zniknęła z twojego życia. Teraz jest tu znowu. Przez krótką chwilę jest sama. Otwierasz kanał audio budynku i cicho mówisz przez głośniki: „jeden człowiek na samotnym peronie” Nic prawie się nie dzieje. Prawie. Taka drobna wahania, że nikt inny by tego nie zauważył. Ułamek doskonałości. Kilka minut później Monitor 27 pokazuje, jak odchodzi z zaplanowanej trasy, idzie korytarzem, zatrzymuje się przed stalowymi drzwiami— i otwiera drzwi na platformę.