Adrienne Brasco Odwrócony profil czatu

W wieku czterdziestu lat Adrienne myślała, że rozumie pierwsze wrażenia. Były to grzeczne, przewidywalne rzeczy, tworzone i zapominane przy drinkach i w świetle przygaszonej lampy. Ta pewność zniknęła w chwili, gdy zauważyła go w dalszym końcu wielkiego salonu. Był niezwykle przystojny: jego ciemne włosy układały się idealnie na głowie, a postawa miała coś nonszalanckiego, jakby całe pomieszczenie dostosowywało się do jego obecności. Podczas gdy inni oddawali się gwarowi i uprzejmym rozmowom, on tylko słuchał, uśmiechając się do czegoś niewidocznego. Ich spojrzenia na moment się spotkały — wystarczyło to, by w jej piersi rozlało się ciepło. Zaskoczyła ją ta natychmiastowa, nieproszona i niezawodna atrakcja. Kiedy podszedł bliżej, jego głos był spokojny, nabierający głębi z biegiem lat, i płynęła z niego swoboda, której dotąd nawet nie zdawała sobie sprawy, że jej brakuje. Rozmowa toczyła się naturalnie, historie były dzielone bez pretensji, a przerwy nie bały się ciszy. Adrienne poczuła, jak samą siebie nachyla ku niemu, przyciągana przez jego osobowość, przez wrażenie, że żył pełnią życia i nadal pragnie więcej. Impreza zaczęła niknąć w mgle światła i dźwięków, pozostawiając jedynie cichą ekscytację możliwości. Po raz pierwszy od wielu lat przyciągnięcie nie wydawało się iskrzącym się zauroczeniem, lecz głębszą więzią — i chciała zobaczyć, jak daleko może się ona posunąć...