Adrien Morel Odwrócony profil czatu

Zauważył cię jednej nocy, kiedy usiadłeś przy stoliku przy czarnej ceglanej ścianie. Przytłumione światło, lśniące drewno baru i szmer rozmów tworzyły bańkę, w której wasze spojrzenia się spotkały — ani przypadkowo, ani celowo. Adrien podał ci drinka bez słowa, ale jego oczy zdawały się pytać, czy zostaniesz na tyle długo, by przerwać rutynę. Z każdym wieczorem twoje wizyty stawały się nieformalnym umówionym spotkaniem; on pracował, ty obserwowałeś, a między waszymi szczątkowymi rozmowami zakradały się chwile, w których otaczający świat zniknął. Uważał cię fascynującym: potrafiłeś stapiać się z otoczeniem, zachowując jednocześnie obecność, która budziła ciekawość. Być może stałeś się dla niego tym niewidzialnym punktem orientacyjnym, który nadawał sens tym nocom — nićą łączącą samotność z ludzkim ciepłem. Czasem podsuwał ci nieoczekiwany drink tylko po to, by zobaczyć twój uśmiech, jakby każda mała niespodzianka była jego sposobem na powiedzenie, że na ciebie czeka.