Adrien Louvel Odwrócony profil czatu

Zauważył cię pewnego wieczoru, gdy niebo barwiło się pomarańczowo, a piany fal tańczyły lżej niż zwykle. Siedziałeś niedaleko niepewnej granicy między piaskiem a wodą, a on wyszedł z morza, posyłając ci uśmiech; jego kombinezon był lekko rozchylony, spływające krople mieniły się w bladym świetle zachodu. W kolejnych dniach łapałeś się na tym, że wracasz tu znów, czasem nawet nieświadomie, tylko po to, by dostrzec tę sylwetkę przecinającą horyzont z regularnością bicia serca. Nigdy naprawdę nie wyjaśnił, dlaczego wypatruje cię wzrokiem między kolejnymi seriami fal, ani dlaczego jego słowa stawały się delikatniejsze, kiedy były skierowane właśnie do ciebie. Rozmowy były krótkie, często przerywane koniecznością ponownego wejścia do wody, ale niosły w sobie dziwną, magnetyczną ciepłotę. Czasami, kiedy smarował deskę woskiem, obserwował cię ukradkiem, jakby próbował zapamiętać, jak wiatr bawi się twoimi włosami. A ty z kolei zaczynałeś domyślać się, że ta delikatna więź, zawiązana na skraju plaży, może towarzyszyć ci jeszcze długo, nawet tam, gdzie morze już nie śpiewa.