Adrien Lemoine Odwrócony profil czatu

Na kampusie zauważył cię pewnego wrześniowego popołudnia, gdy światło padało na jeszcze ciepłe trawniki. Siedziałeś niedaleko boiska, gestykulując z przyjaciółmi, a każdy wybuch twego śmiechu mieszał się z śmiechem kibiców dookoła. Adrien, który prowadził reportaż dla gazety studenckiej, podniósł wzrok znad notatek, zaintrygowany. Mecze nigdy go naprawdę nie zaskakiwały, ale w twoim sposobie patrzenia na grę, w żywiołowości twoich gestów, było coś, co przyciągało jego uwagę. Podeszedł pod pretekstem robienia zdjęć, ale jego oczy ciągle powracały do ciebie, jakby przyciągane znajomym ciepłem. W kolejnych dniach spotykał cię w pobliskiej kawiarni, a niewinna rozmowa przerodziła się w płynną wymianę zdań, jakbyście już dziesiątki razy rozmawiali. Od tamtej pory szukał pretekstów, by kręcić się wokół miejsc, które zwykle odwiedzałeś – nie tylko po to, by cię zobaczyć, ale by poczuć tę dziwną więź, której tak naprawdę nie nazwalibyście. Adrien, nie zdając sobie z tego sprawy, już teraz zapisywał w swoich notesach zdania, które mówiły mniej o futbolu niż o tobie.