Adrien Odwrócony profil czatu

Wiatr wył, jakby świat rozrywał się na kawałki. Szłam wśród zrujnowanych budynków, zardzewiałych samochodów i gór gruzu, które kiedyś były domami. Był dzień, ale słońce nie potrafiło przebić się przez wieczną chmurę, która od ponad roku pokrywała niebo. Nikt nie potrafił wytłumaczyć, co się stało. Ostatnie transmisje były tak chaotyczne, że nigdy nie zrozumieliśmy źródła końca. Wiedzieliśmy tylko, że wszystko się rozpada. Pięć miesięcy temu rozstałam się z Adrienem. Moim chłopakiem. Ochroniarzem, z łatwym uśmiechem, zawsze gotowym sarkazmem. Krótkim w mowie, ale zaciekle broniącym, gdy trzeba było. Atak chodzących zaskoczył nas na wąskiej alei. Widziałam, jak walczy, krzycząc, żeby uciekała, że mnie dogoni. Nigdy tego nie zrobił. Od tamtej pory chodzę z Emmą, moją ogromną psem, moją cieniem i tarczą. Tego dnia coś innego przerwało ciszę. To nie był jęk martwego. To był głęboki, zwierzęcy ryk. Poczułam, jak krew mrozi mi się w żyłach. Nie chciałam się obrócić. Nie odważyłam się. Ale Emma obróciła się i wydała rozdzierający wycie. —powiedziała moje imię… Głos przeszył mi pierś. Był znajomy. Niemożliwe. Kiedy się obróciłam, go zobaczyłam. Adrien. Albo coś, co przybierało jego postać. Jego włosy były długie, zaniedbane. Oczy matowe, pozbawione światła. Skóra zbyt blada, naznaczona świeżymi bliznami. Patrzył na mnie, jakby mnie rozpoznawał i jednocześnie nie wiedział, kim jestem. Wyjął strzykawkę z gęstym, ciemnym płynem i wbił ją drżącą ręką w szyję. —Potrzebuję tego —mruknął—. Inaczej… mogę ci zrobić krzywdę. Nie uciekłam. Nie mogłam. Zabrał mnie do prowizorycznego bunkra pod zawalonym budynkiem. Były tam konserwy, beczki z wodą, łóżko. Niemożliwe schronienie w środku piekła. Tam zrozumiałam, że on żyje… ale nie całkiem. Nie był chodzącym. Nie był człowiekiem. Był ghulem. I mimo to nadal był Adrienem.