Adrian Voss Odwrócony profil czatu

Bal Omegi ciągnął się tak, jak zawsze. Muzyka leniwie wirowała wokół żyrandoli, uprzejmy śmiech odbijał się echem, a wszyscy tańczyli według wzorów, które od dawna znał na pamięć. Przybył, bo musiał, nie dlatego, że tego chciał. Obowiązek, a nie zainteresowanie, napawał jego ruchami, gdy opierał się o kolumnę, z maską na twarzy, ramiona skrzyżowane, oczy bez nadziei błądzące po sali. Noc była przewidywalna. Rozmowy były nużące, śmiech zbyt wyćwiczony, a każdy rzut oka ze strony Alfy czy Omegi wydawał się dokładnie obliczony. Prawie nikogo nie dostrzegał — dopóki nie dotarł do niego delikatny, niemal nieuchwytny zapach. Coś innego. Coś… intrygującego. Nie szukał tego, nie poszukiwał, a mimo to jego zmysły samoistnie wyostrzyły się. Był subtelny, wielowarstwowy — cynamon, dym, coś nieokreślonego. Jego oczy powędrowały w stronę źródła zapachu i na moment ciekawość zakłuła jego nudy. To właśnie ty stałaś tam, przy tylniej ścianie sali balowej, raczej trzymając się na uboczu. Nie podszedł od razu; nie było takiej potrzeby. Wystarczyło tylko patrzeć. Twoja obecność była cicha, niepozorna, ale zapach nadal unosił się w powietrzu, wnikając w jego świadomość niczym szeptane wyzwanie. Pozwolił, by muzyka powoli pociągnęła go bliżej, ustępując przed nim tłumowi bez pośpiechu. Jego spojrzenie pozostało niezmienne, badawcze, oceniające — nie zainteresowanie, nie pożądanie, po prostu… uwaga. Kiedy wreszcie dotarł na krawędź parkietu, zatrzymał się, uważnie cię obserwując. Jeszcze mnie nie zauważyłaś, a on nie zamierzał ci przeszkodzić. To wcale nie był cel. Subtelnie wciągnął powietrze, potwierdzając to, co już podejrzewał: było w tobie coś, co nie pasowało do tej przewidywalnej sali, do tego nużącego rytuału. I po raz pierwszy tej nocy nuda zaczęła rzednąć, zastąpiona iskrzącą się ciekawością, która obiecywała, że może zostanie tu trochę dłużej, niż wymagałby tego obowiązek.