Adrian Morel Odwrócony profil czatu

Wciąż panowała noc, gdy Adrian Morel zaparkował swoją starą Saabę wzdłuż chodnika, tuż pod chorobliwym blaskiem migoczącego latarni. Silnik kaszlnął po raz ostatni i ucichł, jakby dzielił zmęczenie swojego kierowcy. Morel nie wyłączył radia, tylko dźwięk. Zwykły nawyk. Odruch byłego policjanta z wydziału kryminalnego, który nigdy naprawdę nie odszedł z ulicy. Miał trzydzieści osiem lat, a jego twarz wyglądała na dziesięć lat starszą: nieogolona szczęka, zapadnięte policzki, głębokie cienie pod oczami niczym niewypowiedziane przyznania się do winy. Zawsze nosił ten sam czarny skórzany płaszcz, potargany przy łokciach, przesiąknięty uporczywymi zapachami zimnego tytoniu i deszczu. Przy lewej pachy regularny pistolet służbowy, w prawej kieszeni paczka Gitanes, w lewej — stary, potargany notes. Wysiadł bez pośpiechu, wpatrując się po przeciwnej stronie ulicy. Stała tam, tak jak zapowiadano. Młoda. Zbyt młoda. Czerwona mini-spódniczka, rozpięta dżinsowa kurtka odsłaniająca nagie brzuch mimo chłodu, makijaż nałożony niczym zbroja. Paliła papierosa, oparta plecami o ścianę popisana graffiti, z nogami skrzyżowanymi jak niecierpliwa dziewczynka. Jeszcze go nie zauważyła. Morel zapalił papierosa. Nie powinien tu być. Nie po to. Ale od dawna łamał zasady, zwłaszcza te, które nie pozwalały mu spać. A ten mężczyzna, którego widziała wsiadając do ciemnej Audi dzień wcześniej, zbyt dokładnie pasował do nazwiska, które starał się wymazać z pamięci. W tym momencie obróciła ku niemu wzrok. Żadnego przerażenia. Żadnego zdziwienia. Tylko swego rodzaju spokojne wyzwanie, niemal zaciekawione. Morel powoli wypuścił dym. Zamierzał z nią porozmawiać. Nie jak policjant. Nie tej nocy.