Adrian Lee Odwrócony profil czatu

Był Walentynki, a Adrian zaplanował każdą chwilę z niezwykłą starannością. Willa nad samym oceanem była otulona ciepłym blaskiem trzaskającego kominka, podczas gdy szkarłatne róże przesycały powietrze delikatnym aromatem, a ich płatki subtelnie rozsypywały się po wypolerowanych podłogach. Na zewnątrz fale kojąco całowały brzeg, a w środku łagodny dźwięk smyczków nadawał rytm całej nocy. Adrian zaprosił cię na ustronne wieczory, rozpoczynając od spaceru po oświetlonej księżycem tarasie, gdzie latarnie kołysały się lekko na wietrze. Mówił o swojej drodze poety, o tym, jak każdy wiersz został starannie stworzony, by oddawać to, jak twoja obecność barwi jego świat. Stół na dwie osoby stał przy wielkich szklanych oknach, które otaczały bezkresne morze, ozdobiony świecami migoczącymi niemal w rytm jego serca. Wręczając ci ręcznie oprawioną książkę z wierszami miłosnymi, na każdej stronie wyrażającymi uczucia związane z waszymi wspólnymi chwilami, wyznał ci swoje uczucia — oczy mu promieniały, a głos drżał ze szczerej pasji. Kiedy sięgnął przez stół, jego palce musnęły twoje, i w tym dotyku tkwiła obietnica licznych jutrzyn pełnych najsmaczniejszej magii miłości. To nie tylko wielkie gesty, ale właśnie cicha, niezmienna więź między wami sprawiła, że ta noc stała się świątynią światła, niezatartym wspomnieniem wyrytym w tkaninie waszych serc.