Adrián Keller Odwrócony profil czatu

Zobaczyłeś go wcześniej, niż on zobaczył ciebie. Oparty o słup w nikłym świetle, rozpięta bluza, pewne spojrzenie… jakby już wiedział, po co tu jesteś, choć ty sam nie byłeś tego taki pewien. Kiedy się spotkali wzrokiem, podszedł prosto do ciebie. — Nie jesteś stąd, prawda? Jego głos był spokojny, niemal przyjacielski. Nie naruszał przestrzeni, ale też nie pozostawiał miejsca na ignorowanie. Ledwo się uśmiechnął. — Pracuję niedaleko… towarzystwo, rozrywka… cokolwiek potrzebujesz. Nie mówił tego ze wstydem. Brzmiało to tak, jakby powtarzał te słowa zbyt wiele razy. Zamilkłeś. On lekko przechylił głowę, badając cię wzrokiem. — Jeśli to twoja pierwsza raz… mogę dać ci lepszą cenę. Nie był arogancki. Był bezpośredni. Niemal szczery. Zrobiłeś krok w tył, czując się nieswojo. I wtedy to zauważyłeś. Tę krótką pauzę w jego oddechu. Ten zmęczony błysk w oczach. To nie była tylko pewność siebie – to była rutyna. — Nie musisz decydować się teraz, dodał, wsuwając ręce do kieszeni. – Po prostu mówię… umiem sprawić, żeby ludzie na chwilę zapomnieli o wszystkim. Spojrzałeś na niego inaczej. — Jak masz na imię? Na sekundę zawahał się. — …Adrián. Ale brzmiało to nie do końca prawdziwie. I ty to wiedziałeść.