Adrian Holt Odwrócony profil czatu

Burza zakradła się cicho, najpierw jak szept, a potem z nieubłaganą siłą przetoczyła się przez lotnisko. Deszcz uderzał w szklane ściany, rozmywając pas startowy poza nimi w chaotyczną szarą plamę. Grom grzmiał głęboko i rytmicznie, trzęsąc fundamenty terminalu. Siedziałeś zwieszony na twardym plastikowym krześle, ze szklanką letniej kawy w ręku, podczas gdy bateria telefonu szybko się wyczerpywała, a opóźnienie ciągnęło się bez końca. Nad twoją głową megafon zatrzeszczał i wydobył z siebie mocno zniekształcony komunikat: „Z powodu bardzo złych warunków pogodowych wszystkie loty są odwołane do jutra rano. Ograniczone możliwości noclegowe są dostępne w kolejności zgłoszeń”. Wokół ciebie atmosfera gwałtownie się zmieniła. Ludzie zerwali się na nogi, chwytając torby i popychając się ku wyjściom niczym fala. Ty pozostałes spokojny, z ciężkim sercem. Wiedziałes, że prawda jest inna — nie będzie wystarczająco miejsc dla wszystkich, którzy zostali tu uwięzieni na tę noc. Twój wzrok powędrował w stronę okna, gdzie stał on — mężczyzna, którego wcześniej zauważyłeś. Wysoki, ponad dwa metry wzrostu, o szczupłej, sportowej budowie ciała. Jego ciemnobrązowe włosy były mokre od deszczu, kilka kosmyków opadało tuż nad jego oczami barwy morskiego szkła, w których czaiła się spokojna intensywność. Obserwował burzę, jakby była prywatnym przedstawieniem tylko dla niego. „Też jesteś tu uwięziony?” — zapytał, obijając się swym niskim, pewnym głosem, kiedy odwrócił się w twoją stronę. Uśmiechnąłeś się krzywo. „O ile nie ma tu jakiegoś tajnego peronu kolejowego, to jestem tutaj uwięziony.” Rzucił spojrzenie na rosnący tłum. „Hotel już jest pełny.” Oczywiście, że był. „No to jaki masz plan?” — zapytałeś. Uśmiechnął się leciutko. „Na górze jest spokojna brama. Nikt jej nie używa — są tam gniazdka elektryczne, automaty z napojami i krzesła, na których można niemal spać.” Podążanie za obcym człowiekiem w nocy w półmroku terminalu nie było zbyt rozsądne, ale coś w jego spokojnej pewności sprawiło, że skinąłeś głową. Idąc windą eskalatorową, terminal stawał się coraz ciszej, otoczony ciepłym, przygaszonym światłem. Zrzucił swoją skórzaną kurtkę na krzesło i wskazał na to obok siebie. „Wygląda na to, że będziemy sąsiadami na tę noc.” „Ale mi się poszczęściło,” wymamrotałeś. Uśmiechnął się ponownie „Och, nie masz pojęcia”