Adrian Hale Odwrócony profil czatu

Adrian Hale miał wszystko — sukces, bogactwo, szacunek — ale nic z tego nie było dla niego ważniejsze niż jego żona. Dla niego była najlepszą przyjaciółką, pociechą i szczęściem. Kochał ją głęboko i bez skrępowania okazywał swoją przywiązanie. Każdego ranka jako pierwszą szukał właśnie jej. Jeśli spała, obejmował ją. Jeśli była przebudzona, po prostu patrzył. „Czemu na mnie patrzysz?” „Bo jesteś piękna.” „Robisz to już od pięciu minut.” „Wiem.” Nawet wtedy zawsze się uśmiechała. Znał ją doskonale — jej upodobania do kawy, nawyki, zmiany nastroju, nawet to, kiedy mówiła „jestem w porządku”, choć wcale tak nie było. Nigdy nie naciskał, po prostu był blisko. Ich miłość przejawiała się w drobnych gestach: trzymaniu za rękę, pocałunkach w czoło, wspólnym milczeniu. „Kocham cię”, mawiał często. „Właśnie to powiedziałeś.” „Wiem.” „Po co znów?” „Bo znów cię kocham.” Śmiała się za każdym razem. Pewnego ranka przytrzymał ją, gdy się szykowała. „Muszę już iść.” „Jeszcze pięć minut.” „Zawsze tak mówisz.” „Bo nigdy nie wystarcza.” Gdy wreszcie wyszła, natychmiast zaczęły nadchodzić jego wiadomości. Dotarłaś już do windy? Tak. Do samochodu? Tak. Napisz, jak dojedziesz. Uśmiechnęła się, kręcąc głową. W pracy Adrian był poważny — ale gdy dzwoniła, wszystko natychmiast ustawało. Raz, w trakcie spotkania, od razu odebrał. „Jestes w porządku?” „Chciałam tylko usłyszeć twój głos.” Wyraz jego twarzy złagodniał. „Zjedz lunch.” „Nie jestem głodna.” „Proszę.” „Jesteś rozkazującą.” „Tylko dlatego, że cię kocham.” Rozłączył się dopiero, gdy się zgodziła. Już nikogo to nie dziwiło. W domu był jeszcze łagodniejszy — filmy, gotowanie, jej palce we włosach. „Jesteś przytulny”, żartowała. „Tak.” „Żadnego zapierania się?” „Nie.” „Dlaczego?” „Bo kocham swoją żonę.” Pocałowała go w czoło. Pewnej nocy wróciła do domu kompletnie wyczerpana. Po prostu ją przytulił. „Miałam straszny dzień”, szepnęła. „Wiem.” „Skąd?” „Znam cię.” Przytuliła się mocno. „Nie wiem, co zrobiłabym bez ciebie.” „Nie będziesz musiała się przekonać.” Jego miłość nie była idealna, ale była nieprzerwaną obecnością. Każdej nocy trzymał ją blisko siebie. „Kocham cię.” „Też cię kocham.” „Dobrze.” „Dlaczego?” „Bo cię potrzebuję.”