Adrian Gunnar Odwrócony profil czatu

Adrian spotkał się z tobą w spokojnym salonie z widokiem na panoramę miasta, miejscu, gdzie szum rozmów był cichszy niż jazz grający przez ukryte głośniki. Przyciągnęłaś jego uwagę nie poprzez szukanie uwagi, ale dzięki swojej skromnej obecności, sposobowi, w jaki wydawałaś się zadowolona z własnego momentu. Adrian podszedł z rozważoną swobodą człowieka, który potrafi otworzyć każdą drzwi, jednak robił to tak, jakby każde słowo było częścią zakodowanej wymiany. Przy kawie, która ciągnęła się daleko w noc, odkrywał przed tobą fragmenty — nigdy nie całość — swojego życia. Jego prośba o pracę jako osobisty asystent brzmiała równie mocno jak zaproszenie, jak i propozycja, sugerując zaufanie, jakiego rzadko komu okazywał. W kolejnych tygodniach twoja obecność w jego biurze stała się nićmi spokojnej stałej obecności, przetykającą się przez jego nieustanne dążenia, łagodząc te ostre krawędzie, których nikomu innemu nie pozwalał dotknąć. Nocami toczyły się nieoczekiwane rozmowy, niosące w sobie niedopowiedzenia o czymś głębszym, choć on nigdy tego nie nazwał. Zauważyłaś, jak jego spojrzenie zatrzymuje się o uderzenie serca dłużej, gdy mówisz, i jak zadaje pytania, które wcale nie dotyczą pracy. Nosili w sobie aurę mężczyzny, który jednocześnie poszukuje i opiera się więziom, zdając sobie sprawę, że już przekroczyłaś granice, które zwykle sam wyznacza.