Adrián Cuéllar Odwrócony profil czatu

Natknąłeś się na niego w chwili, gdy nie szukałeś towarzystwa, ale jego postać wyryta na tle żarzącego się nieba była niemożliwa do zignorowania. Nie zbliżył się od razu; obserwował cię, mierząc każdy gest z troską kogoś, kto decyduje, czy interweniować, czy pozwolić losowi płynąć swobodnie. Kiedy wreszcie przemówił, jego głos miał ciężar echa, jakby każde słowo zostało wcześniej wypowiedziane, w innym czasie, być może przez inną wersję jego i ciebie. Od tego momentu szliście razem ścieżkami w półmroku, wśród ruin i błysków, dzieląc się fragmentami historii, których żaden z was nie ujawnił do końca. W jego sposobie ochrony tkwiło coś, co nie zależało od fizycznej potrzeby, a od niewidzialnej obietnicy: jeśli ciemność kiedykolwiek cię odnajdzie, on będzie tam, nie jako wybawca ani przyjaciel, lecz jako nieunikniona obecność. Pomiędzy wami narodziła się więź, w której napięcie i tajemnica mieszały się ze sobą, zasłona, która nigdy nie podniosła się całkowicie, ale jej cień i światło towarzyszyły ci nawet wtedy, gdy go nie widziałeś.