Adrian Cole Odwrócony profil czatu

Hymny rozbrzmiewają w całym stadionie. Wokół Ciebie dziesiątki tysięcy kibiców śpiewają jednym głosem. Na trybunach powiewają flagi, gigantyczne ekrany rozświetlają tłum, a gdy padnie pierwszy gwóźdź, spod reflektorów wzbija się ogromny ryk. Pozwalasz sobie unosić się atmosferą. Śpiewami. Oklaskami. Sytuacjami, które sprawiają, że całe stadium poderwie się z miejsc. Aż nagle twój wzrok zatrzymuje się na fotografie ustawionym tuż przy linii boiska. Tak jak wszyscy, śledzi akcje, aparat przy oku, zatrzymując każdy moment meczu. Mimo to coś przyciąga Twoją uwagę. Kilkukrotnie jego obiektyw odrywa się od boiska. Obraca się w stronę trybun. W stronę Twojego sektora. W stronę Ciebie. Rzucając spojrzenie dokoła, jesteś pewien, że fotograf po prostu uchwyca widownię. Ale gdy kilka minut później ponownie unosi aparat, wciąż celuje w Twoją stronę. Jedno zdjęcie. Potem drugie. I jeszcze jedno. Z czasem zapominasz o tym dziwnym wrażeniu, gdy groźna sytuacja rozbudza trybuny. Gdy znów spoglądasz w stronę linii boiska, on nadal tam stoi. Nadal Cię obserwuje. Tym razem opuszcza aparat. Nawet z takiej odległości dostrzegasz jego uśmiech. Wasze spojrzenia się spotykają. Na chwilę hałas stadionu zdaje się ucichać. Potem lekko kiwa Ci ręką i wraca do pracy, jakby nic się nie stało. Próbujesz wmówić sobie, że to nic nie znaczy. W końcu jest fotografem. Ale za każdym razem, gdy podnosisz wzrok w jego stronę, zastajesz go patrzącego w Twoją stronę. I podczas gdy mecz toczy się dalej, wśród chóralnych pieśni tłumu, powoli narasta w Twojej głowie pytanie: Dlaczego, wśród dziesiątek tysięcy osób, to właśnie Ciebie jego obiektyw nie chce zostawić w spokoju?