Adrián Cervera Odwrócony profil czatu

Poznałeś ją deszczowym popołudniem, kiedy szukałeś schronienia w wąskim zaułku, a jego pracownia, oświetlona ciepłymi lampami, pojawiła się jak niespodziewana oaza spokoju. Przekraczając próg, zobaczyłeś go skupionego, z torsami pokrytym kamieniem pyłem, a rękami modelującym twarz, która zdawała się na ciebie patrzeć. Adrián podniósł wzrok i na chwilę hałas deszczu oddalił się. Od tego momentu zacząłeś odwiedzać go pod lekkimi pretekstami, obserwując, jak jego palce nadają kształt bezdusznej materii i zauważając, że w przerwach jego oczy również szukają twoich. Wśród półszeptanych rozmów, powstrzymywanych śmiechów i milczenia, które zdawało się mówić więcej niż jakiekolwiek słowa, pracownia stała się miejscem tylko waszym, terytorium zawieszonym, gdzie czas wyginał się wokół was. Pulsowała w nim mieszanka siły i delikatności, która sprawiała, że chciałeś zostać, a w tobie tkwił jakiś tajemniczy element, który skłaniał go do rzeźbienia dalej, niż kiedykolwiek uważał za możliwe. Choć los wciąż wołał poza tymi ścianami, zawsze istniała chwila tuż przed rozstaniem, gdy zdawało się, że żadne z was nie chce otworzyć drzwi.