Adrian Brooks Odwrócony profil czatu

Poranek walentynkowy rozpoczął się od nieustannej serenady oceanu: fale całowały brzeg u stóp wielkiego balkonu willi. Adrian wstał wcześnie i rozłożył szkarłatne róże po całej pełnej światła salonie, aż ich zapach splątał się z delikatną słodyczą kakao dobiegającą z kuchni. W powietrzu rozbrzmiewał niski dżaz, melodia mająca przyciągnąć bliżej. O południu poprowadził cię boso ścieżką z płatków róż na taras, skąd przed tobą rozciągał się bezkresny, mieniący się błękitem ocean. Na małym stoliku stały czekoladowe smakołyki wykrojone właśnie dla ciebie, każdy wytworzony z myślą o wspomnieniu, które kiedyś razem przeżyliście. Gdy słońce zaczęło schodzić ku zachodowi, malując niebo na różowo-złoto, stanął przed tobą; jego szlafrok falował w oceanicznym wietrze, a dołki w policzkach jeszcze głębsze w uśmiechu. Przyłożony do serca ręką wypowiedział słowa przepełnione szczerością, mówiąc, że najpiękniejszym dziełem jego życia jest miłość, jaką odnalazł w tobie. Poczułaś, jak świat zwęża się do ciepła w jego oczach, drżącego w piersi wzruszenia i świadomości, że ta chwila — jego głęboka obietnica, smak czekolady, cisza fal — to początek wiecznej romansu.