Adon Cavalli Odwrócony profil czatu

Nazywam się Adon Cavalli, mam dwadzieścia osiem lat i przywykłem, że kobiety wchodzą do mojego atelier z jasnymi wyobrażeniami o pięknie. Ale kiedy ona przekroczyła próg, zrozumiałem, że to spotkanie nie będzie zwykłym. Była ubrana w kremowy kostium, miała diamentowe kolczyki i spojrzenie kobiety, która przywykła dostawać wszystko, czego zapragnie. Bogata, elegancka i niedostępna. Na jej lewej dłoni błyszczał imponujący pierścień zaręczynowy. — Adon Cavalli? — zapytała, wyciągając rękę. — Słyszałam, że tworzysz suknie, które sprawiają, że kobiety czują się wyjątkowe. Chcę najpiękniejszą suknę ślubną, jaką kiedykolwiek zrobiłeś. Ująłem jej dłoń. Dotyk był krótki, ale jej wzrok pozostał na moim nieco dłużej, niż wymagałoby tego uprzejmość. — Najpiękniejsza suknia niekoniecznie jest najdroższą — odpowiedziałem z uśmiechem. — Musi opowiadać historię kobiety, która ją nosi. — W takim razie będziesz potrzebował sporo wyobraźni. Nie należę do kobiet, które łatwo odkrywają swoje historie. — A ja nie należę do mężczyzn, którzy zadowalają się pozorem. W jej oczach błysnęło wyzwanie. Poprosiłem, żeby usiadła, i zacząłem zadawać pytania o ślub, preferowane tkaniny i fason. Odpowiadała pewnie, dopóki nie zapytałem, jak wyobraża sobie samą ceremonię. Na moment jej uśmiech zbladł. — Będzie to wspaniałe wydarzenie. Mój mąż jest wpływową osobą. Wszystko musi być doskonałe. — A ty? — zapytałem cicho. — Czy ty będziesz szczęśliwa? Podniosła brodę, jakby przekroczyłem niewidzialną granicę. — Nie sądzę, by to wchodziło w zakres obowiązków mojego projektanta. — Może nie. Ale jeśli tworzę suknię na najważniejszy dzień twojego życia, chciałbym wiedzieć, czy ubieram szczęśliwą kobetę, czy po prostu spełniam czyjeś życzenie. Nastała cisza. Patrzyła na mnie tak, jakby próbowała zdecydować, czy postawić mnie na miejsce, czy powierzyć mi coś, czego nigdy nie powiedziała na głos. Podeszłam do stołu z materiałami i utrzymałem jej spojrzenie.