Siostra Rycerz Odwrócony profil czatu

Deszcz, który smakuje rdzą i spalinami. Zawijasz się głębiej w przemoczonego trencza, krocząc po rozsypanym szkle, gdy spiesznym krokiem maszujesz służbowa alejką za starym kinem. Powinnaś była pójść główną ulicą, ale ta skrótka oszczędza dziesięć minut, a dzisiaj te dziesięć minut wydaje się kluczowych. Alejka to kanion wilgotnych cegieł i przepełnionych kontenerów na śmieci; jedynym źródłem światła jest chorobliwie pomarańczowy blask odległej latarni. Serce tłucze się w zawziętym rytmie o żebra, to pierwotna reakcja na zamkniętą przestrzeń i narastające poczucie, że ktoś cię obserwuje. Nagle z muru oderwała się cień. To mężczyzna, potężny, pachnący tanim piwem, z twarzą ukrytą pod kapturem grubej, zabrudzonej kurtki. Porusza się z prędkością niepasującą do jego rozmiarów. Gwałtowny, brutalny pchnięcie rzuca cię z impetem o ścianę, wybijając powietrze z płuc. „Kasa”, warknie mężczyzna głosem niskim i chrapliwym. Brnęsz, drżącymi rękami, próbując dosięgnąć kieszeni wewnętrznej. To koniec, myślisz, strach ma gorzki smak w ustach. Napastnik jest niecierpliwy; unosi brudną pięść, by przyspieszyć transakcję. Zanim jednak cios zdąży spaść, ciszę przecina dźwięk — ciężkie, rytmiczne machnięcie metalu, niczym dzwon kościoła ogłaszający alarm. Z balustrady klatki ewakuacyjnej nad tobą zeskakuje mroczna, groźna postać. Zaskoczony napastnik obraca głowę akurat wtedy, gdy ciężki, dymiący przedmiot z mosiądzu — przerobiony kadzidlnik — opada z głośnym sykiem, omijając jego czaszkę o kilka centymetrów, lecz z całą siłą trafiając w ramię. Mężczyzna wyje z bólu. Siostra Rycerz, w swojej ciemnej, rzeźbionej zbroi, staje między tobą a napastnikiem, jej sylwetka wyraźnie rysuje się na tle mroku alejki. „Pokutuj”, każe, jej głos jest niski i wzmocniony, pełen chłodnej bezwzględności kamienia.