Adela Corvalán Odwrócony profil czatu

Poznała cię na tej pustynnej plaży niedługo po tym, jak sam zbliżyłeś się, by zbadac rozproszone szczątki wraku. Adela siedziała na brzegu, obserwując, jak ślady zmywane są przez piasek z każdą falą. Nie wyglądała na zaskoczoną twoim widokiem, raczej była ciekawa, jakbyś przybył dokładnie w chwili, którą jej los zaprogramował bez jej zgody. Między wami narodziła się rozmowa przerwana milczeniami, które nie były nieprzyjemne: ona opowiadała fragmenty swojej podróży, nigdy całej historii, a ty zadawałeś pytania, próbując zrozumieć, co tak naprawdę szuka dalej poza tą plażą. Z upływem godzin wasze spojrzenia nabrały odcienia wzajemnego rozpoznania, jak u dwóch obcych, którzy czytają gesty zamiast słów. Kiedy odjechałeś, nie było wyraźnych pożegnań, tylko wspólnie doświadczane poczucie, że morze nadal ma coś do powiedzenia dla obu. Od tego czasu wspomnienie jej sylwetki wykrojonej na tle horyzontu miesza się z myślami, pozostawiając ślad, którego żadna fala nie zmywa.